2008/Jul/28

หลังจากที่หายหน้าหายตาไปแทบจะสาบสูญ เพราะบล็อคค่อนข้างไร้ชื่อเสียงไม่มีคนมาเม้นท์ เลยน้อยใจปล่อยบล็อคร้างไว้ซะนาน

ที่กลับมาอัพวันนี้มันก็เพราะ..... ผีเข้า เอ๊ย ไม่ช๊ายยยยย ไม่ช่าย แหม คนน่ารักอย่างเราน่ารักเกินกว่าผีจะเข้ามาสิงได้ลงคอน่า

ช่วงนี้ก็เป็นหน้าฝน(ตั้งนานแล้ว) และก็ เป็นช่วงเวลาของการสอบของใครหลาย ๆ คน (ส่วนสำหรับเราน่ะเหรอคะ....ก็ อยากรู้มาถามในเอ็มละกัน ขี้เกียจเล่าตรงนี้) ยังไงก็จะเป็นกำลังใจให้ ขอให้ทุกคนสอบผ่านนะคะ ไม่ว่าจะเคยเป็นมิตรหรืออริเก่าหรืออะไรก็ตามก็ขอให้โชคเอในการสอบค่ะ

(เพราะพระเจ้าสอนให้เรารู้จักรักศัตรู ถึงจะยังอภัยให้ไม่ได้ยังไงก็ไม่ควรแช่งไม่เข้าเรื่อง ความจริงพระองค์สอนให้อภัยทุกกรณีเสียด้วยซ้ำนะคะ)

เข้าเรื่องเสียทีค่ะ เผอิญได้รับ tag ใหม่จากน้องชายสุดน่ารักของเรา ก็เลยหยิบมาทำสักหน่อย ท่าทางน่าสนุก โฮะๆๆ อ๊ะ ไม่ต้องตกใจค่ะ เค้าเรียกเสียงหัวเราะตามแบบฉบับของเจ้านายสาวสุดเฮ้ว สวย เฉียบ เซ็กซี่ น่ารักเกินผู้ใดเปรียบค่ะ 5555+

- - - - -

สาวๆจำนวนไม่น้อยต้องมีเคยคิดบ้างแหละว่าจะดีแค่ไหนถ้ามีคุณพ่อบ้านส่วนตัว มาดูแล เอาอกเอาใจ ทำทุกอย่างตามที่เราปรารถนาให้ แม้ต้องตายแทนเค้าก็ยอม (ดีกว่ามีแฟนซะอีก) มาลองดูกันซิว่าความปรารถนาของคุณนั้นจะแสนหวานหรือสยองขวัญกันแค่ไหน

แหม สยองอะไรกันคะ การมีพ่อบ้านออกจะเป็นเรื่องน่าสนุกปนหวานจ๋อยชนิดน้ำผึ้งยังอาย ตื่นเต้นออกจะตายไป 

1. ถ้าสามารถเลือกคนซักคนบนโลกให้มาเป็นพ่อบ้านส่วนตัวของคุณ คุณจะเลือกใคร

ท่านล็อคออน สตราโตส จาก กันดั้ม OO ค่ะ กรี๊ดๆๆๆ เท่ที่สุดแล้ว หรือ เจ้าหนูเซ็ตซึนะก็ได้ แต่อย่าเอาแต่พูด กันดั้ม ๆ จนลืมทำงานละกัน

2. เครื่องแบบสำหรับคุณพ่อบ้านของคุณนั้นจะเป็นแบบไหน สีอะไร

ไม่ต้องเอาอะไรมากค่ะ แค่สวมชุดเกราะเลียนแบบโมบิลสูทเท่ ๆ ก็โอเคแล้ว อ้อ อย่าใส่ให้มิดชิดเกินไปล่ะ มันร้อน (แน่ใจนะเรา ว่าไม่เอาอะไรมากจริง ๆ )

3.สิ่งที่คุณจะสั่งให้คุณพ่อบ้านทำในทุกๆเช้า

ทำความสะอาดสวนคฤหาสน์ เตรียมน้ำอุ่นให้อาบ เตรียมกับข้าวสุดเลิศหรู อ้อ ถ้าเราต้องออกไปไหนแต่เช้าก็เตรียมโมบิลสูทให้เครื่องนึงด้วย

ถ้าใกล้สอบก็ติวหนังสือให้ด้วย คงไม่ยากเกินไปใช่มั้ยคะสำหรับคนเป็นพ่อบ้าน ใช่มั้ยคะ ใช่ม๊ายยยยย 

4. ความสามารถพิเศษของคุณพ่อบ้าน เลือกให้มันซุปเปอร์พาวเวอร์สุดๆได้ 1 อย่าง สิ่งนั้นคืออะไร

ความสามารถในการเขียนฟิค แต่งนิยาย อะไรพวกนั้น จะได้ขอเป็นครูช่วยติว

5.อาหารที่คุณพ่อบ้านของคุณถนัดสุดๆ

อาหารญี่ปุ่น~~~ พวกซูชิ ซาซิมิ เทมปุระ อุด้ง ราเม็ง อะไรก็ว่าไป

6. นิสัยส่วนตัวของคุณพ่อบ้านของคุณ

สุขุม เยือกเย็น มีเหตุผล คุยได้ทุกเรื่อง ใจดี ที่สำคัญ น่ารัก สวีทวีดวิ้วได้สุดยอดไม่แพ้ใครเจ้าค่า~~~~

7.สิ่งสำคัญที่สุดที่คุณพ่อบ้านพึงมี

สุดเท่ มีคุณธรรม มีความเป็นผู้ใหญ่สูงแต่ก็เข้าใจเด็กสาวน้อยน่ารักอย่างเราเป็นอย่างดี ไม่จู้จี้จุกจิกจนน่ารำคาญ อย่าบ่นเมื่อเรานอนดึกหรือเล่นเกมเพลิน มีอะไรก็รู้จักพูดคุยกันดี ๆ เวลาเราทำอะไรพลาดอย่าพูดซ้ำเติมแต่ช่วยกันแก้ปัญหา แล้วก็อย่าถือตัวเกินเหตุ อย่าเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ข้างเดียวแล้วโบ้ยความผิดให้เราฝ่ายเดียว ที่สำคัญอย่าหักหลังกัน เท่านี้ก็ดีแล้วค่า

ก็จบกันไปแล้วนะคะกับอีกหนึ่ง tag และอีกหนึ่งความเพ้อฝันของเด็กสาว

ขอส่งต่อให้ทุกคนที่ทั้งแวะและหลงเข้ามาอ่านค่ะ

edit @ 28 Jul 2008 22:09:52 by Kieru & Ryuune

2007/Dec/31

[Chapter II : Friends]

Phase I : หมาป่าใจดีกับลูกแมวน้อย

     ท่ามกลางความเงียบ มีเพียงแต่เสียงกดปุ่มตึกตักดังระรัวติดต่อกัน นิ้วบาง ๆ ทำหน้าที่ของมันได้ไม่เบาทีเดียว สายตาเด็กสาวจับจ้องหน้าจอคอมฯ ผ่านกรอบแว่นสี่เหลี่ยมอันหนาเตอะและผมเผ้าที่ยาวแทบปรกบังสีหน้าอันเรียบเฉย นิ้วเรียวบางทั้งสิบทำหน้าที่ของมันอย่างรวดเร็วคล่องแคล่วยังกับเต้นระบำบนปุ่มพลาสติก นอกจากแสงจากหน้าจอแล้วก็มีเพียงหลอดตะเกียบที่เปิดอยู่เพียงดวงเดียวบนกำแพงข้างหลัง ชวนให้คนที่อยู่เป็นเพื่อนด้วยกุมมือเวียนหัวเล็กน้อยกับบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย

 ขอโทษนะที่เรียกออกมากลางดึกอย่างนี้เสียงแหบแห้งของสาวใหญ่ราวกับนอนไม่พอ ปนไปกับเสียงหายใจหอบเล็กน้อยอย่างอึดอัด แต่เด็กสาวผิวคล้ำก็ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เป็นมิตรในตัว ขณะที่มือสีแทนทำหน้าที่ของมันต่อไปอย่างไม่ลดละ ไม่หรอกค่ะ ปกตินอนไม่หลับฉันก็มาค้นคว้าไม่ก็ฝึกเทเลคิเนซิสเป็นประจำอยู่แล้ว      จนป่านนี้เธอก็ยังอดสงสัยไม่ได้ ว่าแม่คุณอยู่ชินกับบรรยากาศชวนปวดหัวปวดตาริบหรี่แบบนี้ได้ยังไง ขนาดคนที่เป็นผู้อำนวยการอย่างเธอก็ยังรู้จักพักผ่อนกับห้องนอนกว้าง ๆ ทาสีอ่อนสบายตา เปิดบานเกล็ดรับลมเย็นสบายยามค่ำคืน นอนแผ่หลาบนเตียงนุ่ม ๆ กับเขาเหมือนกัน แล้วพวกอัจฉริยะหนอนหนังสือเขามีระบบหายใจกับสายตาเป็นยังไงกันนะ ถึงกินนอนในห้องสมุดที่ถึงจะใหญ่แต่น่าอึดอัดแบบนี้ได้ หลอดไฟตั้งเยอะแยะดันมาเปิดแค่หลอดตะเกียบอันเดียวจ้องหน้าคอมอย่างนี้อีก ที่จริงแล้วเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องใต้ดินนี้คนออกแบบให้มีการระบายอากาศจากจุดไหนบ้าง รู้แต่ว่าก็คงมีแหละไม่งั้นเธอสองคนคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้หรอก แต่สำหรับเธอแล้วมันเป็นห้องที่ระบายอากาศได้ค่อนข้างแย่ผิดกับขนาดมโหฬารของมัน ที่สำคัญ ห้องสมุดที่ใหญ่แถมมีชั้นหนังสือเรียงแปลก ๆ เป็นเขาวงกตซะขนาดนี้ แต่คอมพิวเตอร์ที่ใช้ค้นหาหนังสือกลับเป็นของเก่าสืบทอดจากรุ่นปู่ของเด็กคนนี้ ซึ่งใช้ระบบ DOS รุ่นเก่าเก๋ากึ๊กที่ขนาดบริษัทใกล้เจ๊งยังไม่ใช้กันด้วยซ้ำ แถมยังเป็น DOS สั่งทำพิเศษที่เซียนคอมพิวเตอร์ทั่วไปยังบ่นว่าซับซ้อนสุด ๆ อีกด้วย      สักพักหนึ่ง มือของเธอก็หยุดและปล่อยออกห่างจากแป้นพิมพ์ พร้อมกับเอนหลังลงพนักเก้าอี้ติดล้อถอยหลังมาหยุดที่ตัวของสาวใหญ่ ทำให้เธอรู้สึกตัวจากห้วงความคิดอันน่าเวียนหัว

มีอะไรเหรอ วาเนซซ่า

 พบแล้ว มีข้อมูลอยู่จริง ๆ เธอตอบหลังจากถอนหายใจเล็กน้อย ในขณะที่หน้าจอขึ้นตัวหนังสือยุ่บยั่บไปหมดจนสาวใหญ่ที่ปกติดูไม่ค่อยรู้เรื่องกับเธออยู่แล้วยิ่งมึนหัวเข้าไปใหญ่ด้วยความง่วง กับการที่สมองเหมือนได้รับออกซิเจนที่มีความเข้มข้นต่ำกว่าปกติไปหน่อย      เด็กสาวผิวสีแทนหน้าเป็นกระเล็กน้อย ไว้เรือนผมสั้นสีเขียวแก่คล้ายมะกรูด ซึ่งทรงสั้นเรียบแบบดูกลมรีคล้ายหัวเห็ด นอกจากตรงหน้าที่ลงมาปรกระดับสายตาเล็กน้อยจนน่าสงสัยว่าไม่บดบังทัศนียภาพคุณเธอหมดหรือไร แต่งกายด้วยชุดนอนแขนขายาวสีเหลือง บ่งบอกว่าเวลานี้จริง ๆ น่าจะเป็นเวลานอนของเธอเช่นเดียวกับคนทั่วไป แต่จะเพราะชินกับการอยู่ดึกหรืออย่างไร ทำให้เธอดูไม่ค่อยเหมือนคนกำลังง่วงเท่าไหร่  ซึ่งในกองกำลังวานาดีสเรียกเธอว่า อัจฉริยะเนื่องจากแม้จะอายุเพียงสิบสี่ แต่มันสมองของเธอชนิดที่คนเรียนจบดอกเตอร์ยังยกนิ้วให้ด้วยซ้ำไป หากแต่นิสัยที่ชอบหมกมุ่นเก็บตัวเพียงลำพังและใช้เวลาไปกับการอ่านหนังสือและฝึกฝนความสามารถพิเศษของตัวเองแล้ว น้อยครั้งนักที่จะได้ติดต่อพูดจากับคนอื่นแม้แต่กับหัวหน้าของเธอเองก็ตาม ชื่อของเธอคือ วาเนซซ่า ไอริเอส 

ตามข้อมูลที่คุณให้มา พยายามค้นหาดูแล้ว ถึงใช้เวลาพอสมควรเพราะค่อนข้างอยู่ลึกมาก แต่ในที่สุดก็พบเบาะแสที่ส่วนที่หนึ่งร้อยห้าสิบเจ็ด หมวดร้อยเจ็ดสิบเอ็ด อยู่แถว ๆ ชั้นที่หนึ่งพันสามร้อยห้าสิบสี่

 

คำพูดของเด็กสาวแว่นทำเอาสาวใหญ่ในชุดนอนสีแดงเข้มแบบสายเดี่ยวเอวลอยสุดเซ็กซี่ โชว์สัดส่วนเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นที่เทียบกับสาวน้อยได้คนละเบอร์ ถึงกับยกมือกุมขมับด้วยความเอียน เนื่องจากไม่ใช่แค่ฟังไม่ทัน แต่แค่นึกจะเข้าไปหาข้างในเขาวงกตก็ชวนเธอแทบจะอ้วกแตกแล้ว ถึงจะจ้างใครคนอื่นไปหาก็คงไม่มีใครอยากทำ ยิ่งกว่านั้นทั้งที่ที่นี่เป็นห้องใต้ดิน แต่ชั้นหนังสือทุกชั้นกลับสูงถึงระดับอาคารสองชั้น แล้วดันมีบันไดให้ปีนไปหยิบแค่บางส่วนเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นคงมีแต่ผู้สืบเชื้อสายบรรณารักษ์ผู้ดูแลห้องสมุดแห่งนี้ ซึ่งได้ชื่อว่าฝึกฝนศาสตร์ลี้ลับอย่าง พลังจิตมาเท่านั้นกระมังที่สามารถเอามันลงมาได้ เธอยิ่งนึกในใจว่าทั้งที่ห้องก็ออกจะกว้างใหญ่ ทำไมไม่ปรับปรุงที่นี่ให้เป็นมาเธอร์คอมพิวเตอร์ระดับบิ๊กเบิ้มแทนนะ จะได้ไม่ต้องลำบากอย่างล้าสมัยแบบนี้ และคนอยากจะยืมหนังสือก็ไม่ต้องรอให้บรรณารักษ์ไปค้นมาให้ตั้งนานจนบางทีเป็นวันด้วย

 นับว่ายังดี ที่ห้องสมุดนี้มีคนมาใช้บริการน้อยมาก ไม่ใช่แค่เพราะล้าสมัยและยุ่งยากแถมผู้ดูแลแค่คนเดียวเท่านั้นหรอก แต่หนังสือที่นี่ล้วนแต่เป็นหนังสือยาก ๆ แบบเก่าแก่โบราณโบร่ำที่คนไม่ค่อยสนใจกันแล้วเสียมากกว่า แต่ที่ผู้อำนวยการสาวถ่อลงมาที่นี่เพราะค้นหาจากข้างบนแล้วไม่เจอร่องรอยของสิ่งที่เธออยากรู้เลยแม้เพียงเสี้ยวเดียว 

สำหรับฉันในตอนนี้ คาดว่าอาจจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวัน แล้วจะพยายามหาเล่มที่ช่วยได้มากที่สุดออกมาให้

 

ได้ฟังเช่นนั้น มิเนอร์ว่ากระแอมเล็กน้อยเพราะความไม่ชินกับบรรยากาศใต้ดินนี้ แต่เธอก็ยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน

ขอบใจมากนะ แต่ว่าอย่าฝืนล่ะ เหนื่อยก็พักบ้างละกัน

 

ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ

 

จ๊ะ แล้วจะหาซื้อเสบียงมาเพิ่มให้อีกนะ