2007/Oct/05

ตั้งแต่เด็กมา เชื่อปะ เราแทบไม่ค่อยมีเพื่อนที่เป็นผู้ชายเลย พวกเล่นกีฬาอะไรก็ยิ่งอย่าหวัง เพื่อนและญาติในชีวิตเราส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงแทบทั้งนั้น แน่นอน เราก็คงเป็นผู้ชายที่มีบุคลิกอย่างว่ามาก่อนแหละ แต่เราก็พยายามปฏิเสธมาตลอดและเชื่อว่าเราเป็นลูกผู้ชาย

เราเป็นคนไม่เด่นด้านกีฬา ถ้าเทียบกับผู้ชายด้วยกัน เรื่องพลกำลังนี่เราอยู่อันดับท้าย ๆ ทั้งเรื่องจิตใจด้วย จะพอมีดีบ้างก็แค่ผลการเรียนดีกว่าคนทั่วไป (เรามันพวกคะแนนดีแต่โง่น่ะ) (ที่ว่าเรียนดี เฉพาะตอนเด็กกับตอนมัธยมนะ)

ผ่านไปหลายปี เราเคยได้มีโอกาสรู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียน แรก ๆ ก็แค่สนิทเฉย ๆ ไม่ได้มีอะไรมาก จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อโตขึ้นมา เราก็เกิดรู้สึก "รัก" เธอคนนั้นขึ้นมาจริง ๆ ซึ่งเรียกว่าความรู้สึกมันแตกต่างจากที่เราไปปิ๊งคนอื่นก่อนหน้ามากเลย

ตอนนั้นเราตั้งปฏิญาณให้ตัวเองว่า จะเป็นผู้ชายที่ดีให้เธอยอมรับ แต่เอาเข้าจริง ๆ ยอมรับว่าเราเป็นฝ่ายพึ่งเขาเสียมากกว่า แต่เราก็ยังคงพยายามเรื่อยไป ทว่าสุดท้ายแล้วความต้องการที่จะอยู่เคียงข้างเธอคนนั้นกลับให้ผลตรงกันข้าม

เป็นครั้งแรกที่เรารู้สึกเกลียดและชิงชังผลการเรียนของตัวเอง เพราะผลการเรียนของเรากับเธอคนนั้นห่างกันราวฟ้ากับเหว(ไม่ได้คิดพาดพิงหรือว่าเค้านะ แต่มันเรื่องจริง) พวกผู้ใหญ่ก็เลยคาดหวังกับเรามากกว่า ดังนั้นพวกผู้ใหญ่หัวโบราณก็เลยรังเกียจเธอที่ผลการเรียนน้อย(แต่ทักษะชีวิตกับการเอาตัวรอดเหนือกว่าเรามากนะ ความรู้รอบตัวก็มากกว่าเราด้วย ที่สำคัญเห็นอย่างนั้นเป็นคนดีทีเดียว อย่างน้อยที่สุดก็เราคนนึงแหละที่เห็นความดีของเธอ) ที่สำคัญ เมื่อตอนเด็กเราโดนพวกผู้ชายแกล้งบ่อย แล้วพ่อแม่ก็ชอบวิ่งเต้นถึงอาจารย์ แล้วพอขึ้นมัธยม พวกเกเรพออยู่คนละห้องกับเราก็เลยไปกลั่นแกล้งต่าง ๆ นา ๆ กับเธอแทน (เป็นเหตุว่าทำไมเราเกลียดพฤติกรรมประเภทนี้มาก)

ตอนจบไม่ต้องไปเทียบกับละครน้ำเน่าหลังข่าวหรืออะไรเลย มันแย่กว่านั้นมาก สุดท้ายเรากับเธอถูกผู้ใหญ่บอกให้ตัดขาดกัน พ่อแม่เราไม่ยอมเข้าใจอะไร ทั้งตัดสินเธอกับพ่อแม่ของเธอในแง่ร้ายอย่างเดียว และยังยุให้เราเกลียดเธอให้ได้(ซึ่งแน่นอนว่าเราไม่เชื่อหรอก)จะมีก็พ่อแม่ของเธอที่ยอมเข้าใจเราอยู่แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะอิทธิพลอาจารย์มันเหนือกว่า

แต่ถึงกระนั้นพวกเราก็ยังแอบติดต่อกันบ้าง แต่เนื่องจากตอน ม.ปลาย เธอย้ายโรงเรียนไป(เพราะทนการกลั่นแกล้งจากพวกห้องเดียวกันไม่ไหว) พอเราขึ้นมหาลัย เธอไม่ได้เข้า แต่ออกไปทำงานเลย ปัจจุบันแต่งงานแล้วด้วย(แม้จะเรียนรุ่นเดียวกันมาก่อน แต่อายุเธอมากกว่าเรา 2 ปีนะ) เราก็ยินดีกับเค้าอยู่หรอก แต่ที่เรารู้สึกแย่ก็คือ ทั้งที่เธอเป็นพี่สาวที่ดีที่สุดสำหรับเด็กลูกคนเดียวอย่างเรา แต่เรากลับไม่สามารถปกป้องเธอได้ เราล้มเหลวในการเป็นลูกผู้ชายให้เธออย่างสิ้นเชิง

หลังจากนั้น เราก็ได้สนิทและรู้จักกับเพื่อนใหม่หลายคน ทั้งเพื่อนในรุ่นเดียวกัน ทั้งเพื่อนในเน็ท แต่สิ่งที่เรามักจะทำผิดพลาดบ่อย ๆ ก็คือ นิสัยม่อสาวที่ค่อนข้างแรงจนน่ากลัว ซึ่งทุกครั้งกว่าเราจะรู้ตัว แค่ขอกลับเป็นเพื่อนยังยากเลย เผลอ ๆ หายหน้าไปด้วยซ้ำ

แต่ตอนที่เราอาศัยอยู่บอร์ดหนึ่ง เราได้รู้จักและสนิทกับคนบางคน (ส่วนใหญ่อยู่ กทม. และได้ไปมีทกัน แต่เราไม่ได้ไปเพราะอยู่เชียงใหม่ ไกลมาก โอกาสไปก็ยากเย็น) เราได้มีโอกาสรู้จักกับพี่สาวคนนึง(ยืนยันว่าหญิงแท้) ซึ่งเรา "รัก" เขามาก เพราะแม้จะคุยกันด้วยตัวหนังสือ แต่เรามีความรู้สึกคล้ายกับพี่สาวคนแรกของเรา ทว่าเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น สุดท้ายพี่คนนั้นบอกลาทุกคนไป จะเพราะเราเป็นเหตุด้วยมั้ยอาจจะมีส่วน แต่สาเหตุจริง ๆ ที่พี่เค้าบอกคือไม่อยากให้ทุกคนเดือดร้อน (มันเป็นเรื่องสงครามระหว่างบอร์ด ระหว่างเว็บมาสเตอร์นิสัยเสียคนนึง กับคนที่โดนแบน และการแก้แค้นที่ล้มเหลว ไม่อธิบายดีกว่า ใครเกี่ยวข้องก็รู้อยู่แก่ใจแล้วมั้ง ใครไม่รู้ก็ไม่ต้องรู้หรอก ไม่ใช่เรื่องจำเป็นต้องรู้) ที่แน่ ๆ ก็คือ ช่วงเวลานั้นเราก็พยายามทำตัวคล้าย ๆ สมัยพี่สาวคนแรก คือต้องการเป็นนักรบลูกผู้ชายของเธอ (ไม่ดูตัวเองเลยเรา) ช่วงนั้นเราก็เกิดช่องว่างในใจ และเผลอทำในสิ่งที่เสี่ยงและเกิดผลกระทบมากลงไป(แม้จะไม่สำเร็จ) โดยไม่บอกกล่าวพี่สาว และพี่ชายที่สนิทกับพี่สาวคนนั้นเลย (คงเพราะเรารู้ว่าพวกเขาคงห้าม แต่ตอนนั้นเราคิดว่าสิ่งที่เราทำไปคือการล้างแค้นให้พวกพี่ ๆ เพราะสิ่งที่เว็บมาสเตอร์คนนั้นกระทำมันเลว ชนิดที่ว่าต่อให้เป็นพวกเกรียนในเนตที่ไหนก็ไม่น่าเลวได้ขนาดนี้ และการกระทำของมันไม่ต่างกับพวกเกเรที่เคยทำร้ายคนที่เรารักในอดีต มันเลยโดนแผลเก่าของเราเข้าเต็ม ๆ )

ผลสุดท้ายไม่อยากพูดละเอียดมาก เพราะมันผ่านไปแล้ว (เช่นกัน ใครพอรู้ก็เก็บไว้ในใจเถอะ) เอาเป็นว่าแทนที่เราจะล้างอายในอดีตได้ กลับกลายเป็นแผลที่เดิมลึกกว่าเก่า เรารู้สึกขายหน้าตัวเองมาก ที่เคยนึกว่าตัวเองก้าวขึ้นจากเดิมแล้ว ที่แท้สุดท้ายก็ยังเป็น "ไอ้โง่ห่วยแตก" เหมือนเดิม เกียรติของลูกผู้ชายที่เราพยายามเรียนรู้มา ทั้งจาก รด. และอย่างอื่น เรารู้สึกว่าเราไม่สมควรที่จะถือมันไว้อีกแล้ว ทำล้มเหลวถึงสองครั้งสองครา แถมยังก่อความเดือดร้อนโดยไม่ได้ตั้งใจไว้มาก(ถึงแม้ว่าบางอย่างจะมีตัวมารตัวอื่นมาเกี่ยวยิ่งกว่าก็เถอะ)

ในที่สุด ตัวตนจอมปลอมของเรา "Ryuken" ก็ถูกโยนทิ้งออกไป พร้อมกับศักด์ศรีชายชาตินักรบที่ยับเยิน

นับจากนี้ต่อไป เราจึงกลับมาเป็น "ผู้หญิง" (แม้ร่างกายจะเป็นชายก็ตาม) ที่สำคัญ เรากลับมามองตัวเอง หากยังเป็นผู้ชาย(Ryuken) ต่อไป ต้องเกิดหายนะขึ้นตามมาแน่ แต่ถ้ายอมทำแบบนี้ซะ บางทีมันอาจจะทำให้ประวัติศาสตร์ไม่ซ้ำรอยขึ้นเป็นครั้งที่สามก็ได้

แต่เรื่องชอบผู้ชาย เราไม่มีในหัวหรอก จะว่าไงดี เราคงเป็นผู้หญิงประเภท "Yuri" ล่ะมั้ง แต่ถึงจะอย่างนั้น มันก็ยังดีกว่าเป็นชายหื่นกระหายในคราบทหารแหละน่า

และเราเชื่อว่า การที่เราทำแบบนี้ จะเป็นการปฏิวัติตัวเองใหม่ อย่างน้อยที่สุดก็ยังเป็นการชดใช้บาปที่เคยก่อไว้ในอดีตด้วย

และสำหรับคนที่โตมากับเพื่อนผู้หญิงอย่างเรา นี่คงเป็นสิ่งที่เหมาะแล้ว อย่างน้อยที่สุดแม้จะเป็นผู้หญิง แต่เราก็ไม่ทิ้งบางสิ่งบางอย่างไปทั้งหมดหรอก

จะว่าเราเป็นหญิงห้าว(หรือกระเทยห้าว)ก็ได้นะ แต่ก็คงไม่ห้าวมากหรอก จะว่าเราเป็นผู้มีสองเพศก็ไม่ว่า แต่บอกได้แค่ว่าเราตัดสินใจในเพศตัวเองแล้ว ถึงแม้พี่สาวทั้งสองจะกลับมาก็เปลี่ยนคืนไม่ได้แล้ว(ตรงกันข้ามถ้าเปลี่ยนคืน จะยิ่งแย่กับพวกเขาซะมากกว่า)

ถึงจะกลายเป็นRyuune แต่อย่างน้อยเราก็ยังมีน้องชายอยู่ข้าง ๆ เป็นเพื่อนสนิท และเพื่อนที่ยังเหลืออยู่หลายคนที่เรายังพอสามารถอยู่ร่วมสังคมกับเขาได้ ส่วนอดีตก็เป็นอดีต แม้ตอนนี้มันจะยังหลอกหลอนจิตใจเราอยู่บ้างก็ตาม แต่เราก็หวังว่าสุดท้ายเราจะไม่กลับไปยังด้านมืดของจิตใจอีก

มีหลายคนถามว่า เราแน่ใจแล้วเหรอ คงตอบว่าแน่ แล้วถามว่าทำถูกเหรอ ไอ้เรื่องถูกผิดมันไม่รู้หรอก แต่เรารู้แค่ว่าเราตัดสินใจแล้ว แค่นั้น

I'm ValkyrionRyuune , the Sword of YURI


edit @ 2007/10/05 15:04:25

Comment

Comment:

Tweet


ตกใจ sad smile
#4 by ศรี At 2007-10-12 13:53,
อ่า =[]=
#3 by C y N t H i A At 2007-10-05 22:16,
=w=)เค้าเป็นมาซากิให้ไหม^^
แต่งบลอกซะสีชมพู หวานซะจนน้องชายไม่กล้าเข้า
เปิดเข้ามาตอนแรก คิดว่าจิ้มลิ้งผิด
#1 by You Don’t Mess with the Arcwind At 2007-10-05 19:27,