วันนี้เข้ามาแล้วตกใจหมดเลย ว่าทำไมที่ลงไว้หายไปหมด หลังจากที่ exteen เข้าไม่ได้ไปเมื่อเช้า กลับมาไม่รู้ฟิคหายไปได้ยังไง งั้นขอลงใหม่ละกันค่ะ
[Chapter I : นักรบสาว วาลคีรีออน ปรากฎตัว]
Phase I : พานพบเพล้ง!!!! ก๊องๆๆ
“กรี๊ดดดด”เสียงขวดแก้วกระทบพื้นแตกดังลั่น ตามด้วยเสียงถาดหล่นกระทบพื้น พร้อมกับเสียงร้องด้วยความตกใจกลัวดังขึ้น ณ สถานที่ภายในโรงเหล้าอันเสื่อมโทรม อันซึ่งกลิ่นแอลกอฮอล์เหม็นฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วอาณาเขต มีบางสายตาจับจ้องไปดูเหตุการณ์ นอกเหนือจากบางคนที่อาจจะได้ยินเป็นกิจวัตรอยู่แล้วจึงทำเพิกเฉยเหมือนไม่มีอะไร
“หิๆๆ อะไรกันจ๊ะน้องสาว แค่นี้ทำเป็นร้อง” เสียงหัวเราะอันน่าเกลียดปนหื่นกามของเจ้าอ้วนร่างยักษ์ตัวโต ที่กำลังขยุกขยิกนิ้วมือที่เพิ่งไปจับต้องของสำคัญของบริกรสาวที่เพิ่งเผลอทำถาดใส่แก้วตกพื้นไปเมื่อกี๊นี้เอง
“ม....ไม่นะ อย่า....” เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก ดูจากรูปร่างหน้าตาไม่น่าเกินสิบเจ็ด กำลังตัวสั่นด้วยความกลัว เธอพยายามขอร้องไม่ให้เจ้าตัวโตทำอะไรเธอ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลนัก สายตาของมันและลูกน้องอีกห้าหกคนราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหาย ในขณะที่คนรอบข้างไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยเหลือเธอ สำหรับบางคนมันถือว่าก็ไม่ใช่เรื่องอยู่แล้ว หรืออาจจะเป็นเรื่องปกติสำหรับสถานที่อโคจรเช่นนี้ หรืออีกเหตุผลที่ชัดเจนกว่าก็คือ ทุกคนรู้กันดีว่าเจ้าช้างตัวสูงเกือบสองเมตรนี้ เป็นเจ้าถิ่นที่ไม่มีใครกล้าแหยม บางทีที่ว่าเข็มขัดที่รัดไม่ค่อยอยู่ของมันถักมาจากเส้นผมของคนที่ตกเป็นเหยื่อของแขนยักษ์นับร้อยคนอาจไม่เกินจริงมากไปนัก
แต่สำหรับฉัน มิเนอร์ว่า ราชินีแห่งความยุติธรรม คนนี้แล้ว คงจะใจร้ายเกินไปหากจะไม่เหลียวแล จริง ๆ ชั้นมีเหตุผลของฉันเอง ไม่เช่นนั้นคงไม่มานั่งอยู่ในสถานที่อับกลิ่นไม่พึงประสงค์แบบนี้ ทั้งที่ไวน์ชั้นเลิศที่กองบัญชาการยังมีดีกว่าที่นี่เยอะ แต่ถึงนี่มันจะนอกเรื่อง ไหน ๆ ก็มีคนตั้งฉายาให้ฉันแล้ว จะให้เสียชื่อก็กระไรอยู่
เพล้ง!
“โอ๊ยยย!” เสียงร้องของเจ้ายักษ์ ลั่นขึ้นทันทีที่แก้วไวน์ถูกขว้างเข้าใส่หัวจนแตก ทั้งแก้วทั้งหัวคน ทุกคนถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อพบว่ามีคนกล้าบ้าบิ่นขนาดท้าทายเจ้าคุมถิ่น
“หมูจะหามดันเอาคานเข้ามาสอด ใครวะ ใคร!”
เจ้าหมูตอนท่าทางโกรธจัด มันแกว่งหัวมองหาคนที่เล่นงานมัน ก็คือชั้นนี่แหละ แต่เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน ใช่ที่ไหนกัน แก้วก็ยังอยู่ในมือฉันนี่ เหล้ารสเห่ยนี่ก็ยังอยู่ในแก้วอยู่เลย แล้วใครกันล่ะ ใครกล้าถึงขนาดตัดหน้าเรา ไม่สิ ที่แบบนี้มีใครเป็นสุภาพบุรุษหรือเรียกอีกมุมว่า “บ้าพอ” ที่จะเล่นเป็นผู้พิทักษ์คุณธรรมอยู่ด้วยเหรอ
“ชั้นเอง!” มาแล้ว เสียงนั่น เสียงของคนที่ท้าทายเจ้ายักษ์หมูตอน แต่เอ๊ะ เสียงแบบนี้มันผู้หญิงชัด ๆ จะบ้าเหรอ
“อะไรกันวะ นี่แก” เจ้ายักษ์หันไปหาร่างที่สวมผ้าคลุมปิดบังกายทั่วร่าง ที่น่าจะเป็นเจ้าของเสียง และก็คงใช่จริงด้วย แต่ก็ยังดี ที่บริกรสาวคนนั้นถือโอกาสนี้วิ่งหนีเข้าไปหลังประตูแล้ว เพราะเจ้ายักษ์และลูกน้องมันมัวแต่สนใจหญิงห้าวที่อยู่ใต้ผ้าคลุมนั่น“เสียงแบบนี้มันผู้หญิงนี่ เธอเป็นใคร” ลูกน้องคนนึงของเจ้ายักษ์ชี้หน้าถามเสียงดัง ในความคิดของมันก็คงคิดว่าเธอคนนั้นเป็นแค่สตรีเพศแต่ดันรนหาที่
“หนอย เป็นผู้หญิงแท้ ๆ แต่เล่นทำตัวเป็นผู้ผดุงคุณธรรมรึไง” เจ้ายักษ์เอ่ยขึ้นด้วยเสียงมีน้ำโห พูดไปสำหรับฉันมันก็เหมือนโดนตัวเองไปด้วย“เปล่า.... แค่ไม่ชอบขี้หน้าพวกแก” ผู้หญิงคนนั้นตอบ ขณะที่มือกำผ้าคลุมเอาไว้ และดึงมันโยนทิ้งไป
“และก็ สิ่งที่พวกแกทำมันเห็นแล้วหงุดหงิด”
ไม่น่าเชื่อ เธอคนนั้นจะพูดจาได้ราวกับชายอกสามศอก น้ำเสียงนั่นฟังดูเหมือนเธอจะไม่รู้สึกกลัวเจ้าอ้วนนั่นเลยสักนิด เธอเป็นสาววัยรุ่นที่อายุน่าจะอย่างต่ำก็สิบเจ็ด ผมสีบลอนด์ยาวถึงกลางหลัง ดวงตาสีฟ้า สวมใส่ชุดที่โชว์รูปร่างที่ดูเพรียวโค้งเว้าชัดเจน เพราะมีเพียงเกาะอก เสื้อตัวนอก ผ้าคาดหัว และกางเกงยีนส์เก่า ๆ ขาด ๆ พร้อมเข็มขัดเท่านั้น สิ่งที่ดูเป็นอาวุธได้ก็คือ ดาบซามูไรเล่มยาวประมาณ 70 ซม.กว่า ๆ ที่อยู่ในฝักที่เธอพกไว้ที่เอวซ้าย เธอคนนี้เป็นนักดาบหญิงงั้นหรือนี่
“น....หนอย... เป็นผู้หญิงแค่มีดาบอย่าซ่านัก” เจ้ายักษ์ดูท่าทางจะโกรธมากที่โดนขัดความสุข จึงออกคำสั่งลูกน้องทันที
“พวกเรา สั่งสอนความเป็นหญิงให้มันหน่อยซิ”
พวกลิ่วล้อของเจ้าถิ่นพากันส่งเสียงรับพร้อมทั้งรุมถลาเข้าหานักดาบหญิง จริง ๆ ก็อยากเข้าไปช่วย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันคนนี้เฝ้าดูฝีมือของเธอก่อนน่าจะดีกว่า ว่ากันว่าพวกซามูไร นักรบจากดินแดนตะวันออกไม่ชอบให้คนอื่นยุ่งกับการต่อสู้ของตัวเองนัก ตอนนี้ฉันคงทำได้เพียงมองเธอผ่านกรอบแว่นนี่อย่างคลาดสายตาไม่ได้เท่านั้น“ย่าห์!” เสียงตะโกนแบบนี้แหละ ว่ากันว่าเป็นเอกลักษณ์ของพวกนักสู้ตะวันออก แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ เธอคนนั้นไม่ได้ชักดาบออกมาตามวิสัยนักดาบ แต่กลับเตะ! เท้าของเธอที่สวมรองเท้าหนังกระแทกใส่หน้าของอันธพาลคนนึงเต็ม ๆ ขณะเดียวกับที่เธอก็หลบการโจมตีของพวกมันคนอื่นอย่างคล่องแคล่ว และแจกทั้งหมัดและเตะ วิธีการต่อสู้ของเธอไม่เพียงแต่ดูมีพลังอย่างเดียว แต่บางจังหวะก็มีความอ่อนช้อยแฝงอยู่ เมื่อเธอเอี้ยวตัวหลบปากฉลามและจับแขนมันโยนทุ่มไปทางบาร์เทนเดอร์ที่เดิมเพิกเฉยแต่คราวนี้ต้องวิ่งหลบ ดูจากท่อนแขนแล้ว แสดงว่าที่เธอทำได้ส่วนหนึ่งเป็นเพราะแรงจากอันธพาลคนนั้นด้วย แม้แต่มิเนอร์ว่าคนนี้แม้จะรู้จักศาสตร์ทำนองนี้แต่ก็เพียงผิวเผินเท่านั้น
“ย๊ากกกกก”
“กะแอ้กกกก”
หมัดเสยของเธอกระแทกคางของลิ่วล้อที่น่าจะเป็นคนสุดท้ายจนผงะถอยหลังและล้มทรุดลง เหมือนจะเหลือเพียงแค่ตัวหัวหน้า ไม่สิ ยังมีอีก
“ข้างหลัง!” ฉันตะโกนเรียกเตือนเธอไปโดยไม่รู้ตัว เพราะลูกน้องมันอีกคนกำลังเงื้อเก้าอี้จะฟาดเธอจากข้างหลัง
“ฮ่าห์!” เด็กสาวนั่นหันกลับไปต่อยเก้าอี้ไม้นั่นจนพังไม่มีชิ้นดี ชนิดที่ว่าฉันเองไม่อยากเชื่อ ผู้หญิงอะไรจะมีแรงมากมายมหาศาลขนาดนั้น
“ติดกับแล้ว”
“หา!”
แต่เธอพลาดไป เจ้านั่นมันแค่ใช้เก้าอี้เป็นนกต่อ แล้วกระโจนเข้าไปจับด้ามดาบที่พกอยู่ที่เอวซ้าย หมายจะดึงออกมาจัดการเธอเอง
“เสร็จล่ะแม่สาวน้อย ฮะ..เฮ้ย!” ขณะที่เจ้าหน้าเหียกเหมือนหัวไชเท้าแต่สะเออะไว้ผมทรงพังค์กำลังจะดึงดาบ เหมือนมันจะตกใจอะไรบางอย่าง ไม่ทันไรก็
“อุ๊ก!” ดูเหมือนว่ามันจะโดนเข่าลอยของนักดาบสาวเข้าอย่างแรง มันเดินถอยห่างจากเธอไปได้เพียงสองสามก้าว ก็ต้องล้มทรุดลงกองกับพื้นอันสกปรกของผับ นี่เท่ากับว่าเธอเอาชนะพวกลิ่วล้อได้หมดโดยที่ดาบไม่ได้ถูกดึงออกจากฝักเลยสักนิดงั้นรึ“ให้ตายสิ ไอ้พวกไม่ได้เรื่องทั้งนั้น” ดูท่าทางเจ้าอ้วนฮิปโปโปนั่นจะหมดความอดทน ฉวยโอกาสที่เด็กสาวกำลังเผลอ กระโจนพุ่งเข้าใส่ในทันทีไม่ให้ได้ตั้งตัว
“ฮึ” แต่ซามูไรสาวก็ไหวตัวทัน ล้มตัวลงไปทางด้านข้าง และใช้ขาของเธอ ดูเหมือนจะเป็นการกระทำที่โง่ชัด ๆ ที่ใช้ขาบาง ๆ ของผู้หญิงในการขัดขาเจ้ายักษ์ให้ล้ม ทว่ามันก็ได้ผล เจ้ายักษ์ไม่ทันระวังตัวเผลอล้มและกลิ้งไปตามแรงวิ่งของตัวเอง คนกลุ่มหนึ่งลุกวิ่งหนีไปคนละทางก่อนที่ร่างอันใหญ่โตเหมือนลูกบอลยักษ์จะชนโครมกับโต๊ะของพวกเขาราวกับโบวลิ่ง
ช่างเหลือเชื่ออะไรเช่นนี้ ตั้งแต่เกิดมาแม้สำหรับฉัน ผู้ที่เห็นการต่อสู้ของผู้หญิงที่ไม่แพ้ผู้ชายมานักต่อนักจนเป็นเรื่องชินชา แม้แต่ฉันเองก็เป็นคนที่มีฝีมืออันดับต้น ๆ แต่ก็ไม่เคยเห็นนักรบหญิงที่ไหนมีท่อนขาเปล่า ๆ ที่แข็งแกร่งกว่าขาแข็ง ๆ ของผู้ชายหลายคนเสียอีก ซึ่งที่ผ่านมาไม่ว่าจะเก่งแค่ไหนก็เลือกที่จะหลบเฉย ๆ มากกว่าจะเล่นวิธีนี้อยู่แล้ว แสดงว่าการฝึกร่างกายของคน ๆ นี้คงเหนือชั้นกว่าที่ฉันรู้จักมาอย่างเทียบไม่ติด
“ว่ายังไง เจ้าลูกบอลตัวโต จะยอมแพ้ดี ๆ มั้ย” นักสู้สาวคนนั้นขู่เจ้ายักษ์ แต่ทว่าเจ้ายักษ์ก็ไม่ยอมเสียเหลี่ยมกับผู้หญิงง่าย ๆ อุ้งมือมันคว้าเศษแก้วเศษไม้บนพื้น การจู่โจมของมันต่อไปก็เดาไม่ยาก“ย....แย่แล้ว! หลบเร็ว!” ฉันเผลอตะโกนเตือนเธอไปโดยไม่ทันคิดอีกแล้ว แต่เหมือนเธอจะรู้ตัวช้าไปนิด เจ้ายักษ์นั่นโยนเศษแก้วเศษไม้จำนวนมากเข้าใส่เด็กสาว แม้ว่าเธอจะเบี่ยงตัวหลบได้แต่นั่นกลับทำให้เธอเสียหลัก เท้าไปลื่นไถลขวดไวน์ที่หล่นอยู่บริเวณนั้นพอดี
“อ๊ะ!” เด็กสาวอุทานออกมาในช่วงเดียวกับที่เศษพวกนั้นส่วนหนึ่งโดนหน้าเธอ แม้จะโชคดีที่หลับตาไว้และโดนแค่เฉี่ยวเล็กน้อย แต่เพราะเธอล้มลงทำให้เสียจังหวะ และถูกเจ้ายักษ์ที่รีบลุกขึ้นมาจับตัวไว้ได้ด้วยอุ้งมือที่ราวกับหมีตัวโต
“ฮ่าๆๆ จับตัวได้แล้ว ยัยหนูตัวแสบ” มันจับเธอยกขึ้นจากพื้น เธอพยายามจะดิ้นให้หลุดแต่เหมือนกับว่าจะไม่เป็นผล
“ปะ....ปล่อยนะ” เธอกล่าวสั้น ๆ เสียงอึดอัด คงเพราะเจ้ายักษ์มันบีบรัดตัวเธอไว้แน่นทีเดียว
“ซนอย่างนี้ต้องสั่งสอนเสียหน่อยแล้ว” ว่าแล้วเจ้ายักษ์ก็ยกตัวเธอขึ้นมา แล้วจับด้วยมือสองข้าง และดึงตัวเด็กสาวเข้ามาหาตน จนหน้าอกของเธอแนบกับตัวเจ้ายักษ์หื่นกาม
“อะ...อั้ก” เด็กสาวทำท่าทางทรมาน แต่นั่นทำให้เจ้ายักษ์ยิ่งสะใจขึ้นไปอีก ดูท่าทางมันจะสนุกมากเหมือนกับได้ของเล่นชิ้นใหม่ทีเดียว ในขณะที่เด็กสาวดูทรมานและแขนขาก็ถูกรัดแน่นจนตอนนี้ถึงแม้จะอยากจะชักดาบออกมาก็คงไม่ไหว
“ฮ่า ๆ ๆ เป็นผู้หญิงต้องทำตัวน่ารักหน่อย แหม นิ่ม ๆ อย่างนี้ไม่น่าฝืนหาเรื่องเจ็บตัวเลยนะจ๊ะ” เจ้ายักษ์พูดเยอะเย้ยดูถูกเธอด้วยเสียงหื่น ๆ ในขณะที่มันกำลังอ้าปากและแลบลิ้นแกว่งไปมาเตรียมพร้อมสำหรับกิจกรรมบัดสีของพวกนิสัยเลวเกินเยียวยาดูเหมือนว่าจะถึงคราวที่ฉันต้องออกโรงบ้างแล้ว แต่ทันใดนั้นเอง เด็กสาวแข็งใจพอ ถือโอกาสที่กำลังจะแนบหน้า ดิ้นสุดตัวไปทางด้านข้างและ.... “กัด!” ใช่แล้ว ฉันดูไม่ผิดหรอก เธอกัดหูของเจ้ายักษ์ อันที่จริงแล้วถ้ากัดลิ้นมันที่อยู่ใกล้กว่าน่าจะง่ายกว่า แต่ยังไงก็เถอะ ฉันเป็นผู้หญิงก็เข้าใจดี ว่าเธอคนนั้นคงไม่อยากให้ปากตัวเองเปื้อนมลทินจากลิ้นสกปรกนั่นหรอก
“โอ๊ยยยยย” เจ้ายักษ์ร้องดังลั่นด้วยความเจ็บปวดสุด ๆ จังหวะเดียวกับที่มันคลายแรงบีบที่มือทั้งสองออก และเป็นโอกาสของเธอคนนั้นแล้ว
“ไอ้โรคจิต ไปตายซ้า!!!!!!!” เด็กสาวใช้จังหวะนี้ต่อยหมัดรัวใส่หน้าของเจ้ายักษ์อย่างเต็มที่เป็นชุด และแต่ละหมัดเองก็เร็วและดูรุนแรงใช่เล่น ก่อนที่เธอจะลงพื้นอย่างสวยงาม ในขณะที่เจ้ายักษ์ที่โดนหมัดชุดเข้าไปเต็มที่
“และนี่คือบทเรียน…..” ว่าแล้วเหมือนจะยังไม่สาแก่ใจ คุณเธอจึงซ้ำด้วยสุดยอดท่าไม้ตายที่ลูกผู้หญิงรู้จักดี ว่ากับผู้ชายมันได้ผลดีขนาดไหน
นั่นก็คือ..... เตะผ่าหมาก!
“โอ๊ยยยย โฮย... ก....ก...ก....แก.....” สังเกตให้ดีจะเห็นชัดเลยว่าฟันของมันส่วนนึงร่วงออกมา เลือดไหลกบปาก แต่ไม่ใช่แค่นั้น เจ้ายักษ์ที่โดนเล่นงานเข้าที่หัวอย่างเต็มที่ ดูเหมือนว่าจะไม่เหลือแรงที่จะแผลงฤทธิ์ต่อ ดูเหมือนว่าจุดที่ถูกต่อยจะโดนที่สำคัญไปหลายแห่ง ทั้งคาง ดั้งจมูก เบ้าตา ยังไม่นับรอยเขี้ยวที่ใบหูซ้ายอีกนะ แต่ที่เหมือนจะได้ผลดีที่สุด คงหนีไม่พ้น จุดสำคัญใต้ร่มผ้าที่คงจะไม่เหลือสภาพดีไปแล้วโครม!!!! ดังคำว่า ตัวใหญ่ล้มดัง ในที่สุดมันก็ล้มลงหมดสภาพที่จะลุกขึ้นมาอีกนาน ชนิดที่เหล้าดีกรีแรงขนาดไหนก็คงให้หลับนานได้ไม่เท่าแน่ ๆ
“ฮึ! จะดูถูก จะกลั่นแกล้งผู้หญิงที่ไหน ต้องไม่ใช่ที่ ๆ ริวเน่คนนี้ผ่านมา ขอบอกไว้เลย” นักบู๊สาวปัดเนื้อปัดตัวราวกับปัดมลทินจากเจ้าพวกอันธพาลด้วย ดูเหมือนว่าพวกที่เหลืออยู่จะตัวสั่นงึกงักไปหมดด้วยความตกตะลึง ไม่เว้นแม้แต่บาร์เทนเดอร์ที่ไม่รู้เรื่องด้วย
“เพราะมัน... น่าถีบ!!!!” เธอตะเบ็งเสียงดังลั่น ก่อนที่จะเดินไปหยิบผ้าคลุมประจำตัวขึ้นมาสวมใส่ดังเดิม และซอยเท้าเดินออกจากร้านไปด้วยท่าทีหงุดหงิด โดยที่ไม่มีพนักงานร้านคนไหนหายตาตั้งมาเรียกเก็บค่าเสียหายได้ทัน
ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครนะ เห็นทีจะต้องไปคุยด้วยหน่อย นาน ๆ คนอย่างฉันจะสะดุดสายตาใครสักคนนึงเป็นพิเศษแบบนี้
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ เสียงมีดสั้นเล่มหนึ่งหล่นกระทบพื้นดังก๊องแก๊ง ทั้งที่เปื้อนคราบเลือดด้วย แต่เปื้อนที่ด้าม กับเปื้อนที่คมมีดเพียงเล็กน้อยเกินกว่าจะมาจากไปแทงใครมาแล้ว ขณะเดียวกับที่เจ้าของมีดร้องเจ็บปวดและฟุบลงกับพื้นในสภาพอ่วมอรทัย เช่นเดียวกับพรรคพวกอีกหลายคนที่มีสภาพไม่ต่างกัน
“อะไรกัน แค่นี้เองเหรอ” นักบู๊สาวในชุดท้าลมร้อน เดินไปหยิบผ้าคลุมเก่า ๆ ขาดวิ่นสกปรกมาสวมตัวอีกครั้ง แล้วถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เพราะพวกอันธพาลชุดใหม่ที่จู่ ๆ ก็มาหาเรื่องเธอกลางซอยตันอย่างนี้ ถึงจะสร้างร่องรอยและบาดแผลให้กับเธอได้บ้างด้วยวิธีหมาหมู่ แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรมากกว่าพวกกุ๊ยธรรมดา ที่เธอไม่จำเป็นต้องดึงดาบออกจากฝักเลยแม้มิลเดียว แต่เธอก็นึกสงสัยว่า ถ้าเป็นพวกเดียวกับไอ้ยักษ์นั่นจริง มันทำไมกล้ามาแหยมอีกในเมื่อหัวหน้าก็เดี้ยงไปแล้ว
พลัน เธอก็ได้ยินเสียงรวยระรินของอันธพาลคนนึงที่ยังดูเหมือนจะมีสติอยู่ จึงเดินเข้าไปและดึงคอเสื้อขึ้นมา
“ตอบมา พวกแกเป็นพวกเดียวกับไอ้ยักษ์ในผับนั่นใช่มั้ย”
“อ....อ...ป...เปล่า!” เจ้ากุ๊ยตอบด้วยท่าทางสาหัสและหวาดกลัวปนกัน
“แล้วทำไมพวกแกอยู่ ๆ ถึงมาทำร้ายชั้น” เธอตะคอกกลับไปอย่างรุนแรงและอารมณ์เสีย
“ค...คือว่า พ... พวกเราถูกจ้างมา” พูดจบมันก็หมดสติไปในทันที
“บ้าเอ๊ย.... ” เด็กสาวสบถและปล่อยร่างมันลงพื้นตามเดิม ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงปรบมือดังเข้ามาในหู
“ใครกัน!” เธอหันไปทางที่มาของเสียงตามสัญชาตญาณ และเบื้องหน้าของเธอก็คือ ผู้หญิงผมยาวสีเขียว หน้าตาดูสะสวย แต่สีหน้ากลับดูคมเข้ม แม้จะสวมแว่นกรอบสี่เหลี่ยมใหญ่แต่ก็มิอาจซ่อนนัยน์ตาสีตองอ่อนดูใส ๆ แต่จ้องเธอเขม็งราวกับเหยี่ยว ไหนจะริมฝีปากที่อวบอิ่ม โดยรวมดูมีสเน่ห์ใช่น้อย ทั้งที่สวมชุดเครื่องแบบสีแดงดูคล้ายผู้อำนวยการอะไรสักอย่างมิดชิด แต่ก็มิอาจซ่อนรูปร่างและทรวดทรงที่ใหญ่และเพรียวชนิดที่เป็นอุดมคติของผู้ชายทั้งหลาย รวมถึงส้นสูงสีแดงแป้ดไม่แพ้ชุด คุ้น ๆ คลับคล้ายคลับคลาว่าเพิ่งเห็นผ่าน ๆ ที่ร้านเหล้า แต่นึก ๆ ไปน่าแปลกที่ผู้หญิงที่แต่งตัวดูดีเช่นนี้จะมาอยู่ในที่แบบนั้น หรือแม้แต่ตรอกซอยสกปรกอย่างเช่นที่นี่
“ยอดเยี่ยม เก่งกาจพอตัวนี่นา” สาวใหญ่กล่าวชมเธอด้วยท่าทีเรียบเฉย แสดงสายตามาราวกับจะบอกว่าเธอเป็นคนจ้างพวกนี้มาเอง แต่เหมือนเธอจะไม่ใส่ใจสภาพของพวกที่เธอจ้างมาว่าจะเป็นตายร้ายดียังไงเลย
“คุณเป็นใคร ทำไมถึง...” เด็กสาวไม่สนใจคำชม แต่ชิงถามคำถามก่อนด้วยน้ำเสียงไม่ชอบใจนัก
“ใจเย็น ๆ ” เธอพูดขัดก่อนที่เด็กสาวจะพูดจบ “ขอโทษด้วยที่ทำแบบนี้ ชั้นแค่อยากทดสอบเธอ”
“ตอบมาก่อน คุณเป็นใครกันแน่” สาวรุ่นทวงคำตอบเนื่องจากเบื่อกับท่าทีกวนประสาทเต็มทนแล้ว
“ก็ได้ ๆ ชื่อของฉันก็คือ มิเนอร์ว่า เกลซานิส และที่ฉันมาที่นี่ ก็เพื่อยื่นข้อเสนอให้เธอ”
“ข้อเสนอ!? ข้อเสนออะไร”
“คนอย่างเธอมีฝีมือพอผ่านเกณฑ์ แต่เท่าที่เห็นน่าจะยังไม่ใช่ทั้งหมด ดังนั้น ฉันจึงอยากให้เธอ เข้าร่วมกองกำลังของพวกฉันดีมั้ยล่ะ”
“กองกำลัง!?” เด็กสาวทำหน้าฉงน เธอคนนั้นจึงกล่าวต่อ
“เธอชื่อ ริวเน่ ใช่มั้ย ฉัน หัวหน้าหน่วยกองกำลังพิเศษ Vanadis จะขอชวนเธอเข้าเป็นกำลังสำคัญในการต่อสู้กับพวกจักรวรรดิอาเธเรีย”
"ว่าไงนะ" ริวเน่ถึงกับตาลุกด้วยความสะดุดใจในสิ่งที่ได้ยิน
[To Be Continued]edit @ 9 Oct 2007 16:58:21 by Cliff Erenedes & Valkyrion Ryuune